Als recensent krijg je soms een bundel aangereikt die je misschien in eerste instantie niet opgepakt zou hebben. (De te lezen stapels zijn immers hoog, beloftevolle bundels vragen om een aandachtige lezing en er zijn te weinig uren in een week om elke dichter evenveel aandacht te geven).
Zo viel deze lente Adoratie van Jacob Groot, die tot vorig jaar rustig onder mijn radar was gebleven, in mijn schoot om te recenseren voor Poëziekrant. Een paar gedichten later wist ik al dat ik van deze dichter zou gaan houden. Ik denk dat de recensie boekdelen spreekt…

(Link: https://www.poeziekrant.be/artikels/recensie-gonzende-verzen-adoratie)