Ontzettend vereerd met de prachtige, poëtische recensie van Dietske Geerlings van Van alles de laatste op Tzum. Dietske schrijft onder andere:

"De kracht van de samenwerking ligt in de magie die verder reikt dan een een-op-een-vertaling van woord naar beeld en andersom. Nergens heb je als kijker of lezer het idee dat de dichter een foto beschrijft of dat een foto het gedicht verbeeldt. Ze schampen elkaar, schuren, of vullen elkaar aan. Het geheel is altijd meer dan de som van de delen. Vos dompelt de lezer onder in verlies dat zo nauw verbonden is met het lichaam, dat het tastbaar wordt. Dat verlies is duizendvoud. Het zijn de sprookjes waarin onze kindertijd verankerd ligt, dat verboden rijk waarnaar een mens nooit meer kan terugkeren, maar dat tegelijkertijd nog diep in ons verscholen ligt. Het zijn de levens van dierbaren die we hebben verloren, of die er nooit zijn geweest, die onder de huid kruipen en ons niet loslaten.""

Noch de beelden, noch de teksten uit Van alles de laatste zijn louter lieflijk. Zij schuren, steken, treffen en je bent het zelf die zich daaraan vrijwillig overlevert, omdat je hoopt op troost, omdat je blijft verlangen en dat verlangen ook steeds weerspiegeld ziet, in de vleugels, in het licht, in de schaduw tussen de gordijnen, in het weefsel dat loslaat als je het einde nadert. Er is maar één manier om te ontsnappen aan de gedachte dat je net van alles de laatste hebt gezien en gelezen, en dat is: opnieuw beginnen met lezen, kijken, bladeren."

Lees hier de volledige recensie.